زاغکی در روزگارمن غزلخوان گشته بودفصل بیبرگی به باغم شاه مرغان گشته بود در هیاهوی تگرگ و باد و باران ِ خزانطفلکی درسایه ی مهرم خرامان گشته بودمثل ماه ِ آسمان تابید آن شبتاب چوندرشب تاریک دل ناخوانده مهمان گشته بود تاکه روشدچون صدف دردل نهانش کرده اماو توهم زد مبادا دُر غلطان گشته بود ! بی نوا تنهایی...